W linii poziomej wiercenie wykonuj tak, aby możliwie była prostopadłe do płaszczyzny pionowej, czyli poziomo, i staraj się utrzymać również pewną równoległość otworów. Ten sposób wiercenia dotyczy wszystkich rodzajów murów, lecz niewielkie odchylenia przy wierceniu są dopuszczalne. Wszystko jest również ustawione „ściślej”, aby właśnie niewielkie odchylenia przy wierceniu i wypełnieniu nie zmniejszyły pozytywnego wyniku. W przypadku murów kamiennych i murów mieszanych zalecam wykonanie dwóch linii zastrzykowych w wykonaniu tzw. „zigzaka”. Odległości osiowe między otworami wykonaj co 100 mm, a wysokość między liniami utrzymuj około 50 mm. Ewentualnie można murki kamienne i mieszane zastrzykiwać wyłącznie w linii jednorzędowej, ale odległości osiowe skróć z zalecanych 100 mm – jak ma to miejsce w przypadku murów ze spoinami przechodzącymi lub dwurzędowego wiercenia muru – na 80 mm. Zwiększa to prawdopodobieństwo, że na całej głębokości muru i oczywiście na całej długości zastrzykiwania hydrofobowe osłony będą się nakrywać. Jeśli bowiem nie dojdzie do nakrytego się hydrofobowych osłon między otworami, chodzi o miejsce gdzieś w odległości środkowej między nimi, a nie tuż przy otworze, gdzie rozpoczyna się intensywność i przebieg dyspersji. Jeśli na odległości środkowej między otworami przy odległości 100 mm hydrofobowe osłony się całkowicie nie nakryją, dotyczy to wyłącznie pewnych miejsc w określonej głębokości muru. Te miejsca nazwałem knoty. Niemniej jednak nawet w mniej „sprzyjającym” murze, takim jak mur kamienny lub mur mieszany, większość osłon się nakryje, czyli połączy, a to nawet przy odległościach osiowych co 100 mm. Tylko dla wyjaśnienia. Nazwa mur kamienny i mur mieszany jest jednak bardzo ogólnym pojęciem – do muru nie widzimy w głąb, ani standardowym pomiarem wilgoci nie określimy na wszystkich miejscach i głębokościach procentowej wilgotności, ponadto często nie możemy zupełnie precyzyjnie określić budowy muru, co dotyczy zwłaszcza murów mieszanych. Z powyższego zatem wynika, że te mury zwykle mają zróżnicowaną i absolutnie nieregularną lokalną nasączalność, dlatego mogą powstawać miejsca nieprzesycone – czyli te, które wyżej nazwałem knoty. Wtedy niewielkie skrócenie odległości osiowych między otworami przy wykonaniu zastrzykiwania jednorzędowego może odegrać ważną rolę. W przypadku wykonania drugiej linii zastrzykowej te ewentualne niedoskonałości w pierwszej linii zastrzykowej przy odległościach osiowych 100 mm – mój termin techniczny – się „zamknę”, ponieważ otwory w drugiej linii zastrzykowej znajdują się właśnie nad odległością środkową między otworami linii pierwszej. Ponieważ otwory między liniami nie są daleko od siebie – ta odległość wynosi około 50-60 mm – dojdzie całkowicie na pewno do uzupełnienia jeszcze nieprzesyconych miejsc na odległości środkowej między otworami w linii pierwszej. Wykonaniem dwurzędowym uzyskuje się całkowitą hydrofobizację w celu zapobieżenia kapilarinemu nawilżaniu z wynikiem 100%. Takiej samej jakości wyniku osiągniemy również poprzez jednorzędową linię zastrzykową prowadzoną w spoinie przechodzące, która jest jednorodna, ma zatem bardziej niezawodną i równomierną nasączalność. W przypadku muru kamiennego i mieszanego masz zatem dwa możliwe rozwiązania wiercenia muru, które są w pełni funkcjonalne.
Z przyjaźnie
JS
W linii poziomej wiercenie przeprowadzajcie jeśli możliwe prostopadle do płaszczyzny pionowej, czyli poziomo, i starajcie się zachować pewną równoległość otworów. Ten sposób wiercenia stosuje się do wszystkich typów murów, niewielkie odchylenia przy wierceniu są jednak dopuszczalne. Wszystko jest również ustawione „ściślej”, aby właśnie niewielkie odchylenia przy wierceniu i wypełnianiu nie zniweczyły pozytywnego wyniku. W murach kamiennych i murach mieszanych polecam wykonać dwie linie injekcji w tzw. „zygzaku”. Odstępy osiowe między otworami wykonajcie co 100 mm, a wysokość między liniami utrzymujcie ok. 50 mm. Ewentualnie można muры kamienne i mieszane zainjektować tylko w jednym rzędzie, ale odstępy osiowe zmniejszcie z zalecanych 100 mm, jak ma to miejsce w murach ze spoinámi przechodzącymi lub przy dwurzędowym wierceniu muru, na 80 mm. Zwiększa to prawdopodobieństwo, że na wszystkich głębokościach muru i oczywiście na całej długości injekcji hydrofobowe osłony się nałożą. Jeśli bowiem nie dojdzie do nałożenia się hydrofobowych osłon między otworami, jest to miejsce gdzieś w średniej odległości między nimi, nie tuż przy otworze, gdzie się rozpoczyna intensywność i przebieg dyspersji. Jeśli na średniej odległości między otworami przy odległości 100 mm hydrofobowe osłony w stu procentach się nie nałożą, to tylko w jakichś miejscach pewnej głębokości muru. Te miejsca nazwałem knotami. Niemniej nawet w mniej „sprzyjającym” murze, takim jak muр kamienny lub muр mieszany, większość osłon się nałoży, czyli połączy, także przy odstępach osiowych co 100 mm. To tylko dla uściślenia. Nazwa muр kamienny i muр mieszany jest jednak bardzo ogólnym pojęciem, do muru i tak nie widzimy, ani standardowym pomiarem wilgotności nie ustalimy we wszystkich miejscach i głębokościach procentowej wilgotności, poza tym często i zupełnie precyzyjnie nie możemy określić struktury muru, co dotyczy szczególnie muru mieszanego. Z powyższego wynika zatem, że te mury mają zwykle zróżnicowaną i zupełnie nieregularną lokalną nasiąkliwość, i dlatego mogą powstawać nienasycone miejsca – czyli te, które wyżej nazwałem knotami. Wtedy niewielkie skrócenie odstępów osiowych między otworami przy wykonaniu injekcji w jednym rzędzie może odegrać ważną rolę. W przypadku wykonania drugiej linii injekcji te ewentualne niedoskonałości w pierwszej linii injekcji przy odstępach osiowych 100 mm – mój terminus technicus – „się zamkną”, gdyż otwory w drugiej linii injekcji znajdują się właśnie nad średnią odległością między otworami pierwszej linii. Ponieważ otwory między liniami nie są daleko od siebie, bo ta odległość między nimi ok. 50 – 60 mm, na pewno dojdzie do uzupełnienia jeszcze nienasyconych miejsc na średniej odległości między otworami w pierwszej linii. Wykonaniem dwurzędowym osiąga się całkowitą hydrofobizację w celu zapobiegania wsiękającej wilgotności ze 100% wynikiem. Takiej samej jakości wynik osiągniemy również poprzez linię injekcji w jednym rzędzie prowadzoną w spoinach przechodzących, która jest jednorodna, ma zatem bardziej niezawodną i równomierną nasiąkliwość. W murze kamiennym i mieszanym macie zatem dwa możliwe rozwiązania wiercenia muru, które są w pełni funkcjonalne.
Z przyjaznym pozdrowieniem
JS
Czy możesz polecić urządzenie do wiercenia długiego szeregu otworów poziomych w mieszanym murze o średnicy 16 mm i głębokości około 400 mm?
Dzień dobry,
jeśli chodzi o wiertła, polecam np. marki Heller lub Hilti. Wirtualne Heller jest porównywalne jakościowo z Hilti, ale jest znacznie tańsze. Tutaj umieszczam link: https://www.injektaz-zdiva-svepomoci.cz/produkt/profi-vrtak-prumer-14-mm-delka-450-mm/.
Do łatwiejszej i szybszej pracy w „bardziej skomplikowanym” zdiwie istotna jest również wiertarka. Polecam wiertarkę „Profi” z mocowaniem SDS plus, najlepiej jednorazową, a nie do wiercenia i rozbijania na raz. Dla Pana celu wolałbym Hilti T 35 lub jeden z nowszych modeli tej samej marki. Ten i podobny typ wiertarki można zwykle wypożyczyć w wypożyczalniach sprzętu budowlanego.
Z pozdrawieniami
Jiří Schwarz
Dzień dobry,
jeśli chodzi o wiertła, polecam na przykład marki Heller lub Hilti. Wiertło Heller jest porównywalne jakościowo z Hilti, ale znacznie tańsze. Poniżej zamieszczam link: https://www.injektaz-zdiva-svepomoci.cz/produkt/profi-vrtak-prumer-14-mm-delka-450-mm/.
Aby praca była łatwiejsza i szybsza w „bardziej skomplikowanym” murze, istotny jest również wybór wiertarki. Polecam wiertarkę „Profi” z chwytem SDS plus, najlepiej o jednym przeznaczeniu, a nie kombinowaną do rozbijania i wiercenia. Do Twoich celów poleciłbym Hilti T 35 lub jedną z nowszych serii tej samej marki. Ten i podobny typ wiertarki można zwykle wypożyczyć w wypożyczalniach sprzętu budowlanego.
Z przyjaznym pozdrowieniem
Jiří Schwarz
Please login first to submit.
