Krem w tubie można aplikować bez dodatkowego urządzenia – opakowanie to jest jednak przeznaczone do najmniejszego zakresu prac.
System AquaStop Cream® jest przeznaczony do iniekcji muru przez klientów końcowych, czyli do samodzielnego wykonania, ale również do osuszania murów przez profesjonalne firmy budowlane zajmujące się renowacją zawilgoconych murów metodą iniekcji. Krem iniekcyjny AquaStop Cream® wraz z pistoletem aplikacyjnym lub pompą iniekcyjną z akcesoriami można zamówić w naszym sklepie internetowym – patrz E-shop.
Przed rozpoczęciem prac iniekcyjnych zaleca się skucie tynków po obu stronach muru, mniej więcej 50 cm powyżej górnej krawędzi zawilgoconych zacieków i wykwitów solnych – pod warunkiem, że tynki są już zasolone, niespójne, a więc nieodwracalnie zniszczone.
Otwory o średnicy 14 mm wiercimy w odległościach osiowych (rozstawie otworów) 100–120 mm. Głębokość otworów powinna być o 20 – maks. 40 mm mniejsza od rzeczywistej grubości muru. Linia otworów nie powinna znajdować się wyżej niż 100 mm nad podłogą. Jest to wysokość maksymalna dopuszczalna, ale nie decydująca – jeśli linię otworów można umieścić jeszcze bliżej podłogi, jest to zawsze korzystniejsze. Otwory wierci się prostopadle do pionowej płaszczyzny muru, tj. poziomo i równolegle do siebie – nie należy wiercić ukośnie w dół!
W murze z ciągłą spoiną poziomą wykonuje się jedną linię otworów. W murze kamiennym lub mieszanym, bez ciągłej spoiny, wykonuje się zwykle 2 linie iniekcyjne z rozstawem otworów 100 mm, oddalone od siebie w pionie o ok. 50 mm, przy czym otwory górnej linii leżą nad środkami odległości między otworami linii dolnej. Takie wykonanie potocznie nazywa się nawierceniem „zygzakowym”.
Otwory wiercimy bezpośrednio w spoinie zaprawowej (w murze z ciągłą spoiną). Również w murze mieszanym i kamiennym poziomą linię otworów wykonujemy prostopadle do pionowej płaszczyzny muru, ponieważ otwory nachylone są także w tego rodzaju murze nieskuteczne. Otwory nachylone wykonywano dla płynnych preparatów iniekcyjnych, aby przy napełnianiu wykorzystać grawitację.
Krem iniekcyjny jest podczas wypełniania otworów bardzo gęsty i nie ma tendencji do uciekania w zwykłych nieszczelnościach muru. W otworze stopniowo zmniejsza swoją lepkość (gęstość) i w odróżnieniu od wszystkich rodzajów płynnych iniekcji ma „wystarczająco dużo czasu”, aby nasycić nawet silnie zawilgocony materiał, i to również o mniejszej porowatości, ponieważ łatwo łączy się z wilgotnym środowiskiem materiału murowego. Stopniowo powstaje równomiernie rozprzestrzeniająca się przepona na całej głębokości i długości wykonanej iniekcji.
W otworach nachylonych nie powstaje równomierna przepona, choć opisany powyżej proces się nie zmienia. Gdy otwór jest nachylony, przepona z upływem czasu powstaje bardziej w dalszej części grubości muru, tj. bardziej przy dnie otworu niż przy jego wylocie. Krem iniekcyjny, czyli wysoko stężona substancja hydrofobowa, stopniowo dyfunduje w mur – na tym polega istota tej metody – ale przez to poziom wypełnienia otworu stopniowo opada i tzw. tworzenie przepony (rozprzestrzenianie się hydrofobizacji, migracja substancji czynnej wokół otworów) będzie w górnej części muru coraz słabsze, a później ustanie zupełnie – w przeciwieństwie do tylnej strony muru, czyli przy dnie otworu, gdzie substancja czynna będzie się rozprzestrzeniać aż do całkowitego opróżnienia otworu. Dlatego jeśli otwory nachylone są konieczne ze względów wysokościowych, np. przy różnych poziomach podłóg w sąsiednich pomieszczeniach, dopuszczalne jest nachylenie maks. 15° do pionowej płaszczyzny muru.
W przypadku wszystkich rodzajów muru wzniesionych na ciągłych, poziomych spoinach z zaprawy (a nie na klejach cienkowarstwowych) – takich jak najczęściej spotykany klasyczny mur z cegły palonej lub niepalonej, pustaki ceramiczne (np. Porotherm), wszystkie rodzaje bloczków z betonu komórkowego lub różne bloczki murowe – iniekcja jednorzędowa wykonana w tej spoinie jest całkowicie niezawodna i w pełni wystarczająca.
Dzięki wyjątkowej aktywności kapilarnej kremu iniekcyjnego oraz ciągłej spoinie wspornej substancje czynne kremu rozprowadzają się równomiernie w obu kierunkach oraz w przylegający materiał murowy. Projektowanie lub wykonywanie iniekcji dwurzędowej w murze z ciągłą spoiną zaprawową jest zbędne i w praktyce oznacza jedynie niepotrzebne zwiększenie kosztów.
Przy iniekcji jednorzędowej i zachowaniu naszej procedury technologicznej (średnica otworów 14 mm, rozstaw osiowy otworów 100 mm i skrócenie otworów o ok. 30 mm) rzeczywiste zużycie wynosi od 1,4 do 1,6 litra kremu iniekcyjnego na 1 m² powierzchni przekroju poziomego muru (w zależności od jednorodności muru).
Możliwość wyboru iniekcji dwurzędowej pojawia się w kalkulatorze zużycia wyłącznie po wybraniu muru mieszanego lub kamiennego. Dlaczego?
Mury mieszane i kamienne charakteryzują się brakiem ciągłej spoiny, a przede wszystkim zróżnicowaną nasiąkliwością zastosowanych materiałów. Przepony hydrofobowe rozprzestrzeniają się od otworów początkowo we wszystkich kierunkach (ku górze, na boki i w dół), jednak z upływem czasu dyspersja zachodzi przede wszystkim na boki i w dół – co oczywiście dotyczy również iniekcji jednorzędowej w ciągłej spoinie.
W murze mieszanym bardziej nasiąkliwy materiał w pobliżu otworów może jednak pobierać krem iniekcyjny szybciej niż sąsiadujący z nim materiał o mniejszej nasiąkliwości. W środkowych odległościach między otworami przy iniekcji jednorzędowej może więc miejscami nie dojść do dostatecznie intensywnego nasycenia kremem iniekcyjnym.
Choć iniekcja jednorzędowa w murze mieszanym jest w większości przypadków w pełni skuteczna i na co dzień wykonywana także przez firmy, w środkowych odległościach między otworami mogą sporadycznie powstać słabiej nasycone miejsca (tzw. „knoty”), przez które mógłby nadal podciągać pewien procent wilgoci.
Metoda „zygzakowa” stanowi ostateczne zabezpieczenie 100% ciągłości przepony hydrofobowej w murze mieszanym i kamiennym:
Jeżeli w murze mieszanym lub kamiennym chcesz uniknąć iniekcji dwurzędowej (metody „zygzakowej”), możesz zastosować trzeci wariant: wykonać iniekcję jednorzędową, ale zmniejszyć rozstaw osiowy otworów z 10 cm do 8 cm. Przy rozstawie 8 cm strefy hydrofobowe nakładają się w środkowych odległościach między otworami z niemal całkowitą pewnością. Unikniesz w ten sposób wiercenia w dwóch rzędach i dwukrotnie większego zużycia. Należy jednak liczyć się ze wzrostem zużycia kremu iniekcyjnego o ok. 20 % w porównaniu z iniekcją jednorzędową w ciągłej spoinie, gdzie rozstaw otworów 10 cm jest całkowicie niezawodny.
Iniekcję kremową można wykonywać od wewnętrznej lub zewnętrznej strony elementu budowlanego, niezależnie od grubości muru, bez wpływu na wymagany rezultat. Po wywierceniu otworów wiertłem o średnicy 14 mm oczyszczamy poszczególne otwory z grubych zanieczyszczeń i drobnego pyłu sprężonym powietrzem.
Krem iniekcyjny dostarczany w wiaderkach napełnia się np. szpachelką bezpośrednio do tuby ręcznego pistoletu aplikacyjnego. Do pompy iniekcyjnej krem wlewa się przez lejek. Opakowanie w wiaderkach wraz z przeznaczonym do niego pistoletem iniekcyjnym lub pompą iniekcyjną jest korzystniejsze przy większym zakresie prac. Opakowanie typu „salami” wkłada się do pistoletu aplikacyjnego przeznaczonego do tych opakowań. Opakowania „salami”, tuby i kartusze są odpowiednie do niewielkiego zakresu prac (ze względów produkcyjnych są to opakowania cenowo najmniej korzystne).
Rurkę (napełniacz) urządzenia aplikacyjnego wsuwamy aż do dna wywierconego otworu i powoli zaczynamy wypełniać otwór kremem. Rurkę przy tym powoli wyciągamy z otworu, dbając o to, aby do otworu wtłaczana była wystarczająca ilość kremu.
Aby nie obniżyć skuteczności systemu AquaStop Cream®, ważne jest dostateczne wypełnienie otworów. Zużycie kremu iniekcyjnego łatwo obliczysz w kalkulatorze zużycia.
Obliczenie zużycia jest łatwe, szybkie i w większości przypadków wiarygodne. Po wykonaniu iniekcji muru zaleca się uszczelnić otwory, aby zapobiec ewentualnym drobnym wyciekom kremu. Do tego celu najlepiej użyć szybkowiążącego cementu – nigdy gipsu – lub zatyczki styropianowej, która jest doskonałym izolatorem termicznym w otworach wykonanych powyżej poziomu terenu. Zatyczka styropianowa to walec o wysokości 20 mm i średnicy 19 mm wykonany z polistyrenu ekstrudowanego – można ją również kupić u nas.
Oferujemy również wysokiej jakości wiertła z uchwytem SDS plus o średnicy 14 mm w długościach:
Ta seria wierteł wystarcza dla zdecydowanej większości grubości murów – długość wiertła dobierz według grubości muru. Wiertła znajdziesz w naszym e-shopie.
W naszej poradni znajdziesz pytania i odpowiedzi tematycznie zbliżone do Twojego problemu, ponieważ poradnia jest bardzo obszerna. Wyszukiwanie wymaga trochę cierpliwości – aby szybko znaleźć potrzebną odpowiedź, skorzystaj z tagów tematycznych przypisanych do pytań, na które już odpowiedzieliśmy.
W razie pytań dotyczących procedury technologicznej iniekcji i osuszania murów napisz do nas na [email protected] lub zadzwoń pod numer +420 731 565 565 (pon.–pt. 9:00–15:30). Ponieważ klienci bardzo często korzystają z tej linii, czasem trzeba chwilę poczekać na połączenie.
Po wykonaniu iniekcji kremowej muru i zalecanej 14-dniowej przerwie technologicznej na przygotowane podłoże nakłada się tynk renowacyjny, np. AquaSan Porosity®. Jeżeli mur jest silnie zasolony, przed rozpoczęciem prac tynkarskich zalecamy nałożenie ochronnej powłoki antysolnej AquaSalt Stop®. Ta powłoka antysolna, nakładana pędzlem lub natryskiem najlepiej na lekko związaną obrzutkę, skutecznie chroni tynk renowacyjny już podczas jego dojrzewania, a następnie podczas wysychania wilgoci resztkowej (wilgoć resztkowa to wilgoć w murze, która nie jest już uzupełniana). Zawartość kanistra 10 l AquaSalt Stop® wystarcza przy 2 warstwach (malowanych lub natryskiwanych) na ok. 20–30 m² powierzchni muru, w zależności od chłonności podłoża. Dostarczamy także opakowanie 5 l.
Kiedy nasz zawód jest naszym hobby 😊
Demonstracja rozprzestrzeniania się kremu iniekcyjnego w murze
Inwestor zdecydował się wykonać iniekcję muru od wewnętrznej strony budynku. Na wymagany rezultat nie ma wpływu, czy wierci się od wewnętrznej, czy od zewnętrznej strony muru obwodowego. Iniekcja od wewnątrz ma swoje zalety, ale i wady. Na tym rysunku widać, jak wykonawca popełnił poważny błąd w narożniku oraz w miejscu połączenia muru obwodowego z murem wewnętrznym. Z poziomego (poprzecznego) przekroju muru widać, że miejsca te w ogóle nie zostały objęte iniekcją.
Inwestor zdecydował się wykonać iniekcję muru od wewnętrznej strony budynku. Na wymagany rezultat nie ma wpływu, czy wierci się od wewnętrznej, czy od zewnętrznej strony muru obwodowego. Iniekcja od wewnątrz ma swoje zalety, ale i wady. Na tym rysunku widać, jak wykonawca popełnił poważny błąd w narożniku oraz w miejscu połączenia muru obwodowego z murem wewnętrznym. Z poziomego (poprzecznego) przekroju muru widać, że miejsca te są niedostatecznie objęte iniekcją.
Inwestor zdecydował się wykonać iniekcję muru od wewnętrznej strony budynku. Na wymagany rezultat nie ma wpływu, czy wierci się od wewnętrznej, czy od zewnętrznej strony muru obwodowego. Iniekcja od wewnątrz ma swoje zalety, ale i wady. Na tym rysunku widać, jak należy prawidłowo nawiercić od wewnątrz narożniki muru obwodowego oraz odcinek muru obwodowego połączony z murem wewnętrznym (długość tego odcinka wynika z grubości muru wewnętrznego). Z poziomego (poprzecznego) przekroju muru widać, że miejsca te są dostatecznie nawiercone tzw. wykonaniem wachlarzowym.
Zalecenie: wachlarzowe nawiercenie narożnika od wewnątrz oraz odcinka muru obwodowego połączonego z murem wewnętrznym to jedyna możliwość, aby miejsca te dostatecznie objąć iniekcją. Problemem może być jednak wykonanie wystarczającej liczby otworów oraz zachowanie ich wzajemnych kątów i różnych głębokości. Można by to obliczyć dla różnych grubości muru za pomocą trygonometrii płaskiej, jednak w praktyce nawet przy obliczeniach nie da się tego dokładnie zachować. Dlatego gdy chcemy mieć pewność powstania w pełni funkcjonalnej hydroizolacji w przekroju poprzecznym narożnika muru obwodowego i odcinka muru obwodowego o długości grubości muru wewnętrznego, warto wykonać dwa wachlarze jeden nad drugim, na dwóch wysokościach. Pierwszy na tej samej wysokości co linia otworów w prostej ścianie, a drugi – w murze z ciągłymi spoinami o jedną spoinę wyżej, a w murze bez ciągłych spoin ok. 50 mm nad pierwszym wachlarzem. Drugi wachlarz zabezpiecza ewentualną niedostatecznie wykształconą hydroizolację pierwszego wachlarza, a w miejscu połączenia muru obwodowego z murem wewnętrznym wykonuje się obustronnie skrzyżowane wachlarze, również w dwóch warstwach jedna nad drugą. Procedura dwuwarstwowego wachlarza rozwiązuje ryzyko niedostatecznego zaizolowania tych miejsc, zwłaszcza w murach o większej grubości. Dla łatwiejszego nawiercenia warto w narożniku wewnętrznym wykuć wnękę w kształcie „miseczki” – w takim łukowym zagłębieniu łatwiej będzie kierować otwory na boki niż z jednego miejsca pierwszego otworu. Innego rozwiązania przy wierceniu od wewnątrz nie ma.
Inwestor zdecydował się wykonać iniekcję muru od zewnętrznej strony budynku. Na wymagany rezultat nie ma wpływu, czy wierci się od wewnętrznej, czy od zewnętrznej strony muru obwodowego. Iniekcja od zewnątrz ma swoje zalety, ale i wady. Na tym rysunku widać, że odpada problem iniekcji w miejscu narożników oraz w miejscu połączenia muru obwodowego z murem wewnętrznym.
Dokładniejsze wykonanie iniekcji narożnika (oba sposoby są jednak prawidłowe). Inwestor zdecydował się wykonać iniekcję muru od zewnętrznej strony budynku. Na wymagany rezultat nie ma wpływu, czy wierci się od wewnętrznej, czy od zewnętrznej strony muru obwodowego. Iniekcja od zewnątrz ma swoje zalety, ale i wady. Na tym rysunku widać, że odpada problem iniekcji w miejscu narożników oraz w miejscu połączenia muru obwodowego z murem wewnętrznym.
Inwestor zdecydował się wykonać większość iniekcji muru od wewnętrznej strony domu. Ze względu na problematykę narożników i miejsc styku muru obwodowego z murem wewnętrznym postanowił jednak te skomplikowane miejsca nawiercić od strony zewnętrznej. Na tym rysunku widać, że nawiercenie wewnętrzne i zewnętrzne nawiązują do siebie osiowo i odległościowo, dlatego również to rozwiązanie jest bezbłędne.
Pierwszą linię iniekcyjną należy wykonać przy stropie, najczęściej w miejscu, w którym kończy się teren, w odległości maks. ok. 50 mm nad terenem. Otwory w tej linii muszą być wywiercone na całą grubość muru, o ok. 30 mm krótsze niż grubość muru, w odległościach osiowych 100 mm w murze ceglanym (w spoinie) lub 80 mm w murze kamiennym, mieszanym i ceglanym przy wierceniu poza spoiną. Górna linia definitywnie zatrzymuje wilgoć podciąganą kapilarnie na poziomie terenu. Jednorzędową iniekcję kremową zalecamy wykonać także jak najbliżej podłogi. Zazwyczaj właściciele i wykonawcy nie mają pewności, czy wilgoć w murze poniżej poziomu terenu wynika z niesprawnej hydroizolacji pionowej, czy mur jest zawilgocony tylko od dołu, czy z obu kierunków. Pozioma linia iniekcyjna przy podłodze zatrzyma wilgoć gruntową podciąganą od fundamentów w górę – w pewnych warunkach nie jest ona jednak bezwzględnie konieczna. Dobrze to widać na przekrojach bocznych.
Odległości osiowe wykonuje się zgodnie z zaleceniami jak dla górnej linii. Otwory w dolnej linii skraca się o ok. 50 mm w stosunku do grubości muru. Boczne zamknięcia – pionowe linie iniekcyjne – wykonuje się po obu stronach (lewa i prawa krawędź izolowanej powierzchni) z otworami skróconymi o ok. 50 mm, w odległościach osiowych 80 mm. Taki rozstaw zaleca się dla linii pionowych, ponieważ pionowa ciągła spoina w murze nie występuje, dlatego także w murze ceglanym wykonuje się go tak samo jak w murze mieszanym. Obie linie pionowe łączą górną i dolną poziomą linię iniekcyjną. Większe skrócenie otworów w dolnej linii i liniach pionowych niż w górnej linii poziomej ma zapobiec przewierceniu muru na wylot, co mogłoby spowodować dalsze komplikacje. W tak ograniczonej powierzchni wykonuje się iniekcję powierzchniową według innej procedury technologicznej niż w przypadku iniekcji poziomej i pionowej.
Pierwszą linię otworów iniekcji powierzchniowej zaczynamy wiercić od dołu ku górze (można też od góry w dół). Pierwsza linia nie może znajdować się dalej niż 100 mm od dolnego poziomego zamknięcia (iniekcji jednorzędowej). To samo dotyczy odległości skrajnych otworów od linii pionowych i górnego zamknięcia. Poszczególne rzędy iniekcji powierzchniowej należy wykonać w siatce otworów zgodnie z rysunkami – widok z przodu oraz przekrój pionowy (widok z boku) – ze skróceniem otworów według tabeli poniżej. Wszystkie otwory zamknięć liniowych i siatki powierzchniowej wierci się prostopadle do płaszczyzny pionowej, tj. poziomo. W murze ceglanym przy iniekcji powierzchniowej otwory wykonuje się niezależnie od spoin – w odróżnieniu od linii poziomych. Linie pionowe również nie kierują się spoinami.
Przy nawierceniu powierzchniowym i wykonanej iniekcji otwory po przerwie technologicznej 4–6 tygodni wypełnia się kremem iniekcyjnym jeszcze raz. Przestrzeganie zalecanej przerwy technologicznej jest dla zwiększenia skuteczności iniekcji powierzchniowej ważne! W ten sposób uzyskuje się większe nasycenie substancjami hydrofobowymi nie tylko powierzchni pionowej, ale i większej głębokości muru, a tym samym pewność, że w siatce iniekcyjnej nie powstaną nienasycone miejsca – również w materiałach budowlanych o obniżonej i zróżnicowanej nasiąkliwości (mur kamienny i mieszany). W liniach poziomych i pionowych, które ograniczają iniekcję powierzchniową, otworów nie trzeba wypełniać kremem po raz drugi!
Ta metoda bezwykopowej pionowej hydroizolacji systemem AquaStop Cream® jest niezawodna pod warunkiem, że na mur poniżej poziomu terenu nie działa woda pod ciśnieniem, a „tylko” wilgoć gruntowa. Powierzchniowej iniekcji kremowej nie można wykonywać w cegłach dziurawkach, pustakach komorowych i bloczkach drążonych!
Porównując iniekcję powierzchniową, którą obecnie oferuje rynek, zauważysz znaczące różnice. Ustalona przez nas procedura technologiczna może jednak naprawdę działać.
W „dawnej przeszłości” opracowaliśmy kompletną procedurę technologiczną kremowej iniekcji murów w jednej lub dwóch liniach i staliśmy się pionierami tej technologii w Czechach, ale i w krajach sąsiednich. Udało nam się opisać i nazwać poszczególne procesy i wyniki. Wraz z czasem i liczbą realizacji nie da się już tego w praktyce podważyć, a nasze argumenty, instrukcje i inne twierdzenia przyjęło również środowisko fachowe. W upowszechnianie tej bez wątpienia najskuteczniejszej iniekcji murów przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie zainwestowaliśmy znaczny wysiłek, ale i środki finansowe. Obecnie udało nam się opracować procedurę technologiczną także dla powierzchniowej iniekcji kremowej, tak aby była skuteczna i niezawodna.
Napisał
Jiří Schwarz
Grubość muru | Skrócenie otworów |
|---|---|
150 – 200 mm | nie wykonuje się nawiercenia powierzchniowego |
300 mm | 50 mm |
400 mm | 100 mm |
500 mm | 100 mm |
600 mm | 120 mm |
700 mm | 150 mm |
800 mm | 150 mm |
900 mm | 200 mm |
1000 mm | 200 mm |
Uwaga: to nie jest kalkulator do iniekcji w jednej linii
W przypadku tych cegieł drążonych możliwe są dwa sposoby nawiercenia i iniekcji:
Wybierz najodpowiedniejszą spoinę, którą chcesz nasycić substancjami czynnymi kremu iniekcyjnego. Otworów nie wykonujesz w spoinie, jak w murze z cegły pełnej, ale ok. 30 mm nad tą spoiną. Dzięki temu nie otworzysz komór cegieł drążonych, co nastąpiłoby przy wierceniu wiertłem o średnicy 14 mm w spoinie. Nawiercenie muru komorowego nad wybraną spoiną logicznie zapobiega przeciekaniu kremu, ponieważ spoiny, a dokładniej warstwy cegieł drążonych, nie otworzysz, a krem iniekcyjny zatrzyma się na wybranej spoinie zaprawowej, w którą będzie stopniowo i niezawodnie wsiąkał również przez jej powierzchnię. W ten sposób wykonasz przeponę przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie na wymaganej wysokości, tj. w wybranej spoinie. Taki sposób nawiercenia nie rozwiązuje jednak kontroli zużycia. Obliczone zużycie można stosunkowo dobrze „pilnować”, rozdzielając zużycie dla cegieł drążonych obliczone w naszym kalkulatorze – określa on zużycie na metry kwadratowe przekroju poprzecznego muru, a po podzieleniu przez metry bieżące uzyskasz zużycie (litry) na jeden metr bieżący.
Nawiercenie muru wykonujesz rzeczywiście w wybranej spoinie, wiertłem 14 mm, z niewielkim skróceniem w stosunku do grubości cegły komorowej – po to, aby komory cegły w miejscu otworu niezawodnie się otworzyły. Mogłoby się wydawać, że to właśnie sytuacja, której chcemy uniknąć, ale przy tym sposobie iniekcji pustaków ceramicznych (Heluz, Porotherm itp.) jest to wręcz bardzo ważne. Następnie otwory wypełniasz budowlaną pianką montażową o wyższej rozprężności. Pianka wypełni nie tylko otwory, ale przede wszystkim także pionowe otwarte drążenia cegieł. Po kilkugodzinnej przerwie technologicznej otwory ponownie przewiercasz na całej głębokości. Usuniesz w ten sposób piankę z otworów, ale komory pozostaną nią wypełnione. Bardzo ważne jest jednak przewiercenie otworów wiertłem o stopień większym, tj. 16 mm. Daje to pewność, że na ściankach otworu w spoinie zaprawowej i w szkielecie muru komorowego nie powstanie warstwa rozdzielająca z resztek poliuretanu. Wilgoć w tym murze podciąga kapilarnie najpierw spoiną zaprawową, a następnie szkieletem i przegrodami cegieł, a przewiercenie poliuretanowego wypełnienia ponownie otworzy porowatość tych miejsc dla dyfuzji substancji czynnych. Zużycie będzie wtedy wynikać wyłącznie z objętości otworów, a rezultat będzie niezawodny.
Można by rozważyć także nawiercenie spoiny mniejszym wiertłem, wypełnienie otworów pianką montażową i przewiercenie zalecanym wiertłem o średnicy 14 mm. Nie musiałoby to jednak być niezawodne rozwiązanie: wiertłem np. 10 mm nie wszystkie komory by się otworzyły, więc nie wypełniłyby się pianką, a przewiercenie zalecaną średnicą 14 mm by je z kolei otworzyło – cała procedura byłaby wtedy zbędna i nieskuteczna. O wyborze średnicy wiertła i późniejszego przewiercenia powinna zdecydować wysokość spoiny. Jeśli cegły drążone są układane na dwóch równoległych pasach zaprawy z przerwą (tak murowano dawniej m.in. Porotherm, aby zmniejszyć przewodność cieplną spoin), również ten problem jest przy wariancie nr 2 rozwiązany.
W pewnych warunkach możliwe jest też inne wykonanie. W starszych budynkach z cegieł drążonych spoina zaprawowa była zwykle wyższa niż obecnie, więc możliwe, że nawet wiertło o średnicy 14 mm w ogóle nie otworzy pionowych komór – wtedy można postępować jak w murze z cegły pełnej ze spoiną. W takim przypadku można też wybrać wiertło o średnicy 12 mm; jeśli masz pewność, że tym wiertłem pionowe komory się nie otworzyły, iniekcja Twojego muru będzie prosta. Jeżeli wiertło 12 mm jest dla Twojej spoiny korzystniejsze niż zalecane 14 mm, zmniejsz odległości osiowe między otworami ze 100 mm do 90 mm. Zużycie ani skuteczność się nie zmienią – i oczywiście całkowicie odpada wstępne wypełnienie poliuretanem.
Niniejsza instrukcja przedstawia procedurę technologiczną aplikacji kremu iniekcyjnego AquaStop Cream®. Opiera się na aktualnym stanie naszej wiedzy, wieloletniej praktyce fachowej, badaniach laboratoryjnych i praktycznych oraz na certyfikacji wyrobu w TZÚS i uznawanej międzynarodowo certyfikacji WTA.
Skuteczność iniekcji zależy od dokładnego przestrzegania tej procedury technologicznej – zwłaszcza od prawidłowego wysokościowego umiejscowienia linii otworów, prawidłowego wykonania otworów (średnica, odległości osiowe, głębokość) i od zachowania przewidzianego zużycia kremu iniekcyjnego.
Producent nie ma możliwości poznania rzeczywistego stanu technicznego konkretnego obiektu – stanu muru, fundamentów, konstrukcji, przyczyny zawilgocenia ani ewentualnych ukrytych wad budynku – i nie może kontrolować sposobu wykonania prac. Ocena stanu obiektu, przydatności aplikacji i samo wykonanie iniekcji leżą zatem wyłącznie w gestii wykonawcy, niezależnie od tego, czy prace wykonuje samodzielnie, czy za pośrednictwem specjalistycznej firmy.
Jeżeli obiekt wykazuje uszkodzenia statyczne, przed jakąkolwiek ingerencją budowlaną należy go najpierw zabezpieczyć statycznie. Ta ogólna zasada dotyczy wszystkich ingerencji w konstrukcję. Należy przy tym podkreślić, że kremowa iniekcja muru jest najmniej inwazyjną metodą wtórnej hydroizolacji muru i w całej naszej praktyce nie jest znany ani jeden przypadek, w którym ta procedura technologiczna spowodowałaby pogorszenie statyki budynku.
Producent odpowiada wyłącznie za to, że wyrób w chwili dostawy odpowiada deklarowanym właściwościom i wymaganiom obowiązujących przepisów prawa.
