Dzień dobry, chciałbym prosić o poradę dotyczącą głębokości otworów pod iniekcję. Mieszkamy w starszym domu z cegły, który jest podpiwniczony i musimy pozbyć się wilgoci podciąganej kapilarnie. Grubość muru wynosi 60 cm.
W jednym miejscu, około 30 cm od ściany, znajduje się studnia (średnica kręgu wynosi 1 m). Czy w tym konkretnym miejscu można wykonać wiercenia ukośnie na tej samej wysokości co pozostałe otwory?
Dodatkowo chciałbym zapytać, czy skrócenie otworów o 40 mm w stosunku do grubości muru jest wystarczające? Obawiam się przewiercenia ściany na wylot i uszkodzenia rury odpływowej, która jest wpuszczona w ścianę po wewnętrznej stronie. Jaki jest zasięg (rozprzestrzenianie się) środka iniekcyjnego wokół otworu? Pytam, ponieważ mamy podłogę na poziomie otaczającego terenu.
Dziękuję.
Dzień dobry,
Myślę, że Pana pytanie jest jasne. Odpowiem na nie krok po kroku.
Tak, w miejscu, gdzie znajduje się studnia, można wiercić dokładnie tak, jak Pan opisał. Proszę jedynie starać się zachować odpowiednią równoległość przy wierceniu otworów skośnych w płaszczyźnie poziomej. Równoległość tę można kontrolować np. za pomocą kątomierza. Boczne prowadzenie wierteł w spoinę szacuję na kąt od 30° do maksymalnie 45°, oczywiście cały czas zachowując poziom względem płaszczyzny pionowej. Linia iniekcji w miejscu ograniczenia przestrzennego (z bocznym wychyleniem otworów) będzie znajdować się w tej samej spoinie, co otwory wiercone prostopadle. Otwory wychylone w bok będą dłuższe od tych wierconych prostopadle i powinny być na tyle głębokie, aby zachować zalecane skrócenie względem grubości muru. Głębokość otworu wykonywanego pod kątem można wyliczyć za pomocą funkcji trygonometrycznych. Druga możliwość to wykonanie jednego otworu próbnego pod pożądanym kątem na wylot (oczywiście w miejscu, gdzie nie ma ryzyka uszkodzenia instalacji elektrycznej, gazowej, wodno-kanalizacyjnej itp.) i zmierzenie jego faktycznej długości. Następnie na wiertle można zaznaczyć np. taśmą izolacyjną punkt kontrolny z uwzględnieniem skrócenia, na którym zawsze zatrzyma Pan wiercenie. Ta „pomoc techniczna” jest często stosowana w celu bezbłędnego zachowania głębokości otworów.
Tak, skrócenie otworów o 40 mm w stosunku do grubości muru mieści się w normie i jest jak najbardziej prawidłowe.
Zasięg nasycenia muru substancjami aktywnymi zależy od kilku czynników. Przede wszystkim od gęstości/porowatości iniektowanego materiału, procentowej wilgotności oraz temperatury. Jednak temperatura nie jest najważniejszą zmienną dla samego zasięgu rozprzestrzeniania się środka. Temperatura może spowalniać dyspersję, ale w „normalnych” warunkach prawie nie wpływa na jej ostateczny zasięg.
Mur ceglany, a tym bardziej spoina zaprawowa, to środowisko bardzo chłonne zarówno dla wody, jak i dla kremu iniekcyjnego AquaStop Cream. Nie znam dokładnej wilgotności procentowej, ale cała instrukcja technologiczna jest opracowana tak, aby bariery przeciwwilgociowe nachodziły na siebie nawet w suchym środowisku. Oznacza to, że przy materiale chłonnym (takim jak u Pana), ale przy niskiej wilgotności muru, zasięg „rozlewania się” substancji aktywnych wyniesie około 50–70 mm. Przy wyższej wilgotności zasięg ten może wynosić nawet do 100 mm w każdą stronę od otworu. Ekspansja środka w górę od otworu jest zazwyczaj nieco mniejsza niż na boki, w dół czy do tyłu, co w procesie tworzenia bariery jest zjawiskiem korzystnym. W Pana przypadku, gdzie podłoga jest na tym samym poziomie co teren, zasięg hydrofobizacji o ok. 40 mm w górę jest również wystarczający. Wysokość hydrofobizacji w górę zazwyczaj nie jest kluczowa; najważniejsza jest dyspersja boczna (aby blokady z sąsiednich otworów się połączyły) oraz często dyspersja w dół, np. do poziomu „zero” podłogi.
Z poważaniem, Jiří Schwarz
Please login first to submit.
