Porady on-line dotyczące osuszania murów

Dzień dobry,
aby róg był dobrze zainjektowany, należy wykonać z wewnętrznej strony rogu jak największą liczbę otworów w układzie rozbieżnym – mój termin techniczny – w układzie „wachlarzykowym”. Gdyby róg można było wiercić ze strony zewnętrznej, cała złożoność wiercenia oczywiście by się nie pojawiła. Jeśli jednak mur narożnikowy ma być wystarczająco izolowany od wilgoci wsiekanej z wewnątrz, nie ma innego sposobu niż wykonanie maksymalnej liczby rozbieżnych otworów. Ten procedura ma oczywiście swoje ograniczenia, dlatego polecam wykonać jeszcze jeden „wachlarzyk”, na wysokości około 40–50 mm powyżej pierwszego wachlarza. W ten sposób ewentualne niewystarczające nasycenie emulsją injektażową aktywnych składników na powierzchni poziomej rogu w pierwszej warstwie zostanie uzupełnione z warstwy drugiej. Dzięki temu wykonaniu powierzchnia pozioma rogu będzie wystarczająco izolowana od wilgoci wsiekanej. Na pierwszy „wachlarzyk” injektażowy będą przywiązane linie injektażowe poziome, po około 1 m na każdą stronę od wewnętrznego rogu. Polecam tę odległość, ponieważ zakres zawilgocenia rogu jest bardzo mały. Zwykle polecam izolować mury co najmniej od rogu do rogu drugiego, co jednak oznaczałoby przeprowadzenie zainjektowania obu murów na całej długości tego pomieszczenia. Ale jak zaproponowałem, zainjektowanie w Waszym przypadku może wynosić około 1 m na każdą stronę. Te linie poziome mogą się zakończyć linią pionową na wysokość około 500 mm. Dzięki takiemu wykonaniu wilgoć nie może się przenosić z niezainjektowanego odcinka do zainjektowanej długości muru. Linie pionowe oddzielają izolowany odcinek od niezaizolowanej długości muru. Jeśli prawidłowo zrozumiałem Waszą wiadomość, obawiacie się przenoszenia wilgoci z części narożnikowej po przeprowadzonej zainjektowaniu. To jednak raczej przeciwnie. Nie możemy bowiem bez pomiaru wilgoci wykluczyć, że podwyższona wilgoć nie występuje również w innych miejscach długości muru.

Z przyjaznym pozdrowieniem
Jiří Schwarz