Porady on-line dotyczące osuszania murów

Dzień dobry,
na załączonej fotografii pięknie widać, jak specyficzne mury pan rozwiązuje. Chodzi o cegły podłużnie przewierconę (komorowe), które są tutaj dodatkowo położone na bok, tak że ich komory przebiegają poziomo przez grubość cegły.
Aby odpowiedzieć na pana główne pytanie: bezpośrednio do tych cegieł zdecydowanie nie polecam wiercić. W przypadku cegieł przewierconych i murów komorowych generalnie obowiązuje zasada, że do utworzenia hydroizolacyjnej bariery trzeba zawsze wykorzystać przebiegającą spoinkę łożową. Przy okazji, ta zasada obowiązuje również dla metod mechanicznych sanacji – gdyby ktoś te mury wyrzynał piłą łańcuchową lub wbijał w nie blachy ze stali nierdzewnej, również nigdy nie szedłby środkiem tych pustych cegieł, ale zawsze trzymałby się poziomej spoinki zaprawowej. Do cegły jednorodnej (pełnej) oczywiście wiercić możemy, ale w przypadku cegieł przewierconych spinka łożowa do wstrzykiwania jest absolutną koniecznością, aby osiągnąć równomierne rozprzestrzenianie się kremowej bariery.
Gdyby wiercić bezpośrednio w ciało przewiercanej cegły, komory by się otworzyły i krem rozprzestrzeniałby się w nich niekontrolowanie. Wprawdzie tutaj (w przeciwieństwie do Porothermu czy Heluzu z pionowymi pustkami) nie grozi grawitacyjne spływanie kremu w dół, więc w tym typie ułożenia na bok nie musimy przeprowadzać tego skomplikowanego dwufazowego przebijania z wypełnieniem pianką montażową, ale równomiernego pokrycia hydrofobowej bariery w przewiercanej cegле bez wykorzystania spoinki po prostu nie osiągnąć.
Procedura dla murów komorowych położonych na bok (z komórami poziomymi): Ponieważ najbliższa przebiegająca spinka łożowa znajduje się poniżej poziomu podłogi, musi pan niestety sięgnąć do następnej dostępnej spoinki na wysokości około 20 cm. Bez wyburzania podłóg do tej dolnej spoinki (która jest ukryta w strukturze podłogi) po prostu się nie dostanie, więc ta wysokość w spoince jest koniecznym i logicznym kompromisem.
Procedura dla przylegającej ściany z opoki: W przypadku murów z opoki natomiast nie trzeba brać uwagi na spoinki, a opoka generalnie wstrzykuje się doskonale. Tutaj zdecydowanie nie będziemy podnosić się na wysokość 20 cm, ale przeciwnie wrócimy w dół do podłogi, gdzie przeprowadzimy sanację na możliwie najniższym poziomie (około 4–5 cm nad podłogą). W przypadku murów mieszanych i kamieniowych, takich jak opoka, ma pan dwie w pełni funkcjonalne warianty wiercenia, aby hydrofobowe bariery niezawodnie się pokryły:
1. Linia jednorzędowa ze zagęszczonym rozstawem: Otwory wykonacie w jednej prostej linii ze zagęszczonymi rostawami co 8 cm.
2. Linia dwurzędowa (metoda zygzak): Pierwszą linię przewiercicie z rostawami co 10 cm. Drugą linię przeprowadzicie 5 cm wyżej, przesuwając otwory górnej řady osiowo o 5 cm w bok względem dolnej (otwory górnej linii będą dokładnie nad środkami osiowych odległości dolnej linii i vice versa).
Połączenie obu barier w narożniku (wiercenie wachlarzowe i skok pionowy): Ponieważ na ścianie z opoki zaczyna pan na dole przy podłodze, a na ścianie z cegły musi pan wyskoczyć do spoinki na wysokości 20 cm, musimy te dwie różne wysokości w miejscu ich połączenia prawidłowo połączyć. Prawdopodobnie mur z opoki będzie przyklejony do tej masywnej opoki, co oznacza, że musimy najpierw bezpiecznie uszkotzić całe pole poziome samego narożnika.
W najniższym punkcie przy podłodze (na poziomie linii opoki) najpierw wykonajcie tak zwane wiercenie narożnika wachlarzowe, jeśli wstrzykiwanie przeprowadzacie z wewnątrz pomieszczenia. Przewierciecie z narożnika kilka otworów rozbieżnie w wachlarz, aby cały obszar poziomy muru w narożniku został wstrzyknięty i wilgotność nie mogła podnosić się przez pole poziome narożnika w górę. Dokładny rysunek tego schematu wachlarzowego z opisem znajdziecie tutaj: https://www.injektaz-zdiva-svepomoci.cz/navod-k-injektazni-aplikaci/#injektaz-zdiva-v-linii. Na wysokości tak wstrzykniętego narożnika następnie przewierciecie pionową linię otworów (tzw. pionową), która płynnie połączy dolną linię opoki z tą wyższą linią w spoince muru komorowego. Tym połączonym sposobem (wachlarz + pionowa) zapewniecie, że bariery będą na siebie doskonale navazovat i w narożniku nie powstanie żadne nieizolowane miejsce.
Uzupełniające izolowanie dolnego pasa pod cegłą (0–20 cm) i tynku: Ponieważ barierę poziomą na murze komorowym umieszczacie 20 cm nad podłogą, powstanie poniżej niej pas ściany z cegły, który będzie stale zasilany wilgocią od fundamentów. Ta różnica wysokości musi być mechanicznie izolowana z wewnętrznej strony, aby ta wilgotna podstawa następnie nie zwilżała nowych tynków i nie powstał wam nad podłogą zwilżony pas. Po wykonaniu wstrzykiwania mur od poziomu otworów w kierunku dołu oczysticie i aplikujecie hydroizolacyjną masę AquaStop Bitumen 2K. Masę pociągnijcie aż do zera (do czystej podłogi). Jeśli nie macie podłóg w całkowitej rekonstrukcji, logicznie z wewnątrz nie macie do czego się podłączyć do pierwotnej hydroizolacji podłogi, ale to wcale nie przeszkadza, ponieważ walczymy z wilgocią w ścianie i ta procedura niezawodnie działa.
W kwestii następnego tynkowania: na masę bitumenową sanacyjny tynk wprawdzie logicznie (ze względu na nieprzepuszczalność bitumu) nie ma funkcjonalnego znaczenia, ale z czysto praktycznych powodów najlepiej jest przeprowadzić tynkowanie jednolicie w jednym materiale. Nie ma sensu dolnych 20 cm nakładać zwykłą zaprawą, a resztę sanacyjną. Dlatego od razu od podłogi całą powierzchnię (oczywiście z wystarczającym przesunięciem w górę nad oryginalnie uszkodzone miejsca) pokryjcie tynkiem sanacyjnym.
Z przyjacielskim pozdrawieniem
Jiří Schwarz