Planuję zrobić nowy pokój w wiejskim domu parterowym bez piwnicy, zbudowanym ze zdiva mieszanego. Chcę wykopać podłogę i zrobić nową warstwę ze ociepleniem. Poziom terenu na zewnątrz jest mniej więcej na tej samej wysokości co istniejąca podłoga, która będzie usunięta, ale nowa warstwa będzie na tej samej wysokości. Z zewnątrz nie ma żadnej izolacji fundamentów. Interesuje mnie, na jakiej wysokości powinienem robić otwory do injektażu. Gdzieś w składzie nowej podłogi czy powyżej niej? Dzięki.
Dzień dobry,
Pana pytanie trafia dokładnie w sedno, co decyduje przy rekonstrukcjach podłóg — na dwie zasady wysokościowe, które muszą się ze sobą zgadzać.
Dlaczego nie możemy tu obniżyć linii injektażu
Ogólnie obowiązuje zasada, że hydroizolację poziomą ścian wykonujemy możliwie nisko, na ile pozwala nam warstwa podłogi i wysokość nieisolowanego terenu. Gdy podłoga jest już rozebrania, zwykle się to da — linię injektażu prowadzimy tuż nad poziom hydroizolacji poziomej ułożonej na betonie podkładowym i obie izolacje się ze sobą połączą. To jest pierwsza zasada.
Druga zasada jest jednak nadrzędna i ma dwie części. Linia otworów nigdy nie może znaleźć się poniżej poziomu hydroizolacji w podłodze. I jednocześnie nigdy nie może znaleźć się poniżej poziomu terenu zewnętrznego, który nie ma izolacji pionowej. I właśnie ta druga część limituje Pana w Pana przypadku. Teren zewnętrzny mają mniej więcej na poziomie zera podłogi i z zewnątrz żadna izolacja pionowa nie ma. Gdyby Pan przeprowadził injektaż gdzieś w warstwie nowej podłogi, czyli poniżej poziomu terenu, wilgoć z przylegającej nieisolowanej ziemi przenikałaby do muru z boku i ponad hydrofobową zasłoną by się tzw. przemostująca. Zapora w tym czasie pracowałaby niezawodnie, błąd byłby w wybranej wysokości, a nie w samym injektażu. Wynik byłby przez to zeszpecony.
Kopanie i izolacja pionowa nie mają tu uzasadnienia
Gdyby z zewnątrz było kopanie i izolacja pionowa, moglibyśmy rzeczywiście obniżyć linię injektażu. To jest jednak procedura, którą zwykle się robi u obiektów z piwnicami, gdzie do muru przenika wilgoć też z boku, czyli z przylegającej nieisolowanej ziemi do ścian pomieszczeń poniżej poziomu gruntu. U domu bez piwnicy na parterze ten powód odpada. Fundamenty nie będą zbyt głębokie, woda ciśnieniowa na nich zwykle nie działa i my tutaj „pracujemy” wyłącznie z wilgocią kapilarnie wnikającą. Kopanie wokół domu byłoby zatem dodatkową pracą i kosztem bez zasadniczych korzyści. Co natomiast polecam Panu zrobić, to spachtelować teren od domu i wykonać chodnik ze spadem — to zmniejszy pryskającą wodę znacznie taniej niż kopanie.
Procedura, którą polecam
Najpierw rzeczywiście zmierz sobie obydwie decydujące wysokości — zero nowej podłogi i teren zewnętrzny wzdłuż całego obwodu. Pisze Pan, że są mniej więcej takie same, ale tutaj decyduje wyższa z nich i odchylenie trzech czterech centymetrów ma już znaczenie.
Wysokość następnie przenieś na mur i linię poziomą injektażu prowadź mniej więcej 40–50 mm powyżej niej. Tym spełnisz jednocześnie rezerwę wysokościową nad terenem, która jest potrzebna ze względu na ewentualną pokrywę śnieżną i pryskającą deszczową wodę. Tę wysokość utrzymuj w jednej płaszczyźnie po całym obwodzie. Jeśli gdzieś teren zewnętrzny lub chodnik wychodziłby wyżej niż zero podłogi, linię w tym miejscu podnieś ponad teren i wewnętrzną wannę hydroizolacyjną wyciągnij po ścianie aż do niej, odpowiednio 50–100 mm powyżej niej.
Kolejność prac jest następująca: najpierw wykonaj injektaż w odsłoniętym murze na wybranej wysokości i dopiero potem rób warstwę podłogi. Hydroizolację poziomą podłogi wyciągnij po oczyszczonym murze pionowo w górę przez linię injektażu, z przesunięciem 50 mm powyżej jej górnego rzędu. W ten sposób hydroizolacyjna wanna podłogi i chemiczne podcięcie muru systemu połączą się i obie izolacje będą się wzajemnie uzupełniać. Wannę wyciągnij jeszcze przed betonowaniem i podczas prac ją zabezpiecz; jej górną krawędź następnie przykryje tynk.
Żadnej technologicznej przerwy między injektażem a wyciągnięciem hydroizolacji nie musisz zachowywać — hydrofobizacja przebiega w murze od otworów dalej niezależnie od tego, czy mur jest już przytulony hydroizolacyjnym kołnierzem wanny czy nie. Otwory tylko zatkaj styropianowymi korkami i podłoże przed rozciągnięciem izolacji wyczyść.
Wiercenie w murze mieszanym — dwa rzędy, metoda „zygzak”
Mur mieszany nie ma ciągłych spoin poziomych i jego nasycenie się różni od miejsca do miejsca. Może się zatem zdarzyć, że hydrofobowe zasłony poszczególnych otworów na pewnej głębokości się doskonale nie pokryją. Nie stanie się to w bezpośrednim otoczeniu otworu, gdzie rozprzestrzenianie się czynnego składnika jest nasilone, ale gdzieś w środkowej odległości między otworami. Takim miejscom mówię knoty — mogą przepuszczać określony procent wilgoci.
Masz dwie pełnowartościowe warianty, obie funkcjonalne:
Wariant A — jednorzędowa linia ze zagęszczonymi odstępami. Jeden rząd, odległości osiowe otworów skrócone ze 100 mm na 80 mm.
Wariant B — dwurzędowy injektaż, tzw. „zygzak”. Rząd dolny na wysokości opisanej powyżej, rząd górny 40–50 mm powyżej niego. W obydwu rzędach zachowaj odległości osiowe 100 mm i otwory górnego rzędu przesuń o 50 mm na bok, czyli dokładnie nad środkami odstępów dolnego rzędu. Górny rząd ewentualne knoty z dolnego rzędu „zakryje”. Rezerwę wysokościową nad terenem musi spełnić rząd dolny — ten jest decydujący, górny jest ubezpieczeniem.
W Twoim murze mieszanym skłaniam się ku wariantowi B. Jest droższy, ale daje najwyższą pewność, że zasłona będzie spójna w całym przekroju poprzecznym ściany. Dokładniej obie warianty rozbieram w poradni tutaj:
Mur opokowy – procedura wiercenia:
https://www.injektaz-zdiva-svepomoci.cz/poradna-sanace-vlhkeho-zdiva/dotaz/opukove-zdivo
Zużycie sobie u obydwu wariantów policzy nasza kalkulator sama. Wybierzesz typ muru, w Twoim przypadku mur mieszany, i wybierzesz wykonanie — przy zagęszczonych odstępach sobie to doliczy, przy metodzie zygzak zużycie podwoi. Do kalkulatora wprowadzaj rzeczywistą grubość muru, skrócenie otworów o 30–40 mm ma w algoritm już wliczone.
Wiercić średnicą 14 mm i poziomo, głębokość prowadź na grubość muru ze skróceniem 30–40 mm od przeciwnej ścianki. Narożniki ściany to przy wewnętrznym wiert najbardziej wymagający technologicznie detail — w każdym narożniku wykonaj wiercenie wachlarzowe, i to przy metodzie zygzak dwa razy, czyli jeden wachlarz na poziomie dolnego i drugi na poziomie górnego rzędu. Rysunki do wiercenia w linii i do wiercenia wachlarzowego narożników znajdziesz tutaj: https://www.injektaz-zdiva-svepomoci.cz/navod-k-injektazni-aplikaci/#injektaz-zdiva-v-linii
Z przyjaznym pozdrowieniem
Jiří Schwarz
Please login first to submit.
